Skip to main content
Les Hauts de la Cavée

Mijn verhaal

Mijn verhaal

EEN HUIS ZOALS GEEN ANDER

Ik werd geboren in 1932 in Ermenonville, een dorp doordrenkt van geschiedenis en verhalen. Mensen kwamen en gingen, tot Mme Treillou met haar gezin hier neerstreek. Haar liefde voor bloemen en haar zorgzame aandacht voor het welzijn van anderen lijkt hier, in Ermenonville, nog steeds te zweven.

Het leven gaf haar de nodige uitdagingen en dat weten de dorpsbewoners beslist! Sinds haar laatste reis in 2009 blijft haar geest voelbaar aanwezig in het dorp: de bomen fluisteren haar naam, de bloemen bloeien tot haar eer, en de eekhoorns dartelen dankbaar door de hazelaars, een stille viering van overvloed en leven.
Het was zij die mij de namen toefluisterde van het Vlaamse gezin dat in 2017 hier kwam wandelen langs het Sentier des écrivains. Voor hen blijft het tot op vandaag een mysterie waarom deze plek hen riep – maar ik weet het: háár aanwezigheid, zacht en vol zorg, wees hen de weg.
verzamelaar van verhalen

Hilde

Tous chemins sont bons, pourvu qu’on arrive
Jean-Jacques Rousseau

Als huisarts voelt Hilde zich bevoorrecht als verzamelaar van verhalen over ziekte en gezondheid. Nieuwsgierig en zoekend creëert ze haar eigen dromen en paden, en maakt van elke ontmoeting een klein feest.

Het mysterie van het leven bracht haar naar een huis waar ze niet naar op zoek was, maar dat ze toch vond. Op deze warme plek in Ermenonville nodigt ze mensen uit hun verhalen te verbinden en er nieuwe betekenis in te ontdekken. Zo werd het hun gezamenlijke roeping om van deze plek een veilige haven te maken, waar verbinden en genieten hand in hand gaan.

Zorgzaam op de achtergrond

Bob

Le monde de la réalité a ses limites, le monde de l’imagination est sans
Jean-Jacques Rousseau

Als osteopaat van het eerste uur volgde Bob al vroeg de fluisteringen van het lichaam, op zoek naar hoe pijn en herstel samenhangen. Met eenzelfde verwondering trok hij de natuur in en op een regenachtige dag leidde ‘het toeval’ hem en zijn gezin naar Ermenonville, langs het wandelpad van Le Sentier des écrivains.

Zorgen stroomt bij Bob door zijn bloed: voor zijn kinderen, zijn patiënten, zijn vrouw. Met zachte aandacht schikt hij de maaltijden, keurt hij de tuin en houdt hij liefdevol een onzichtbare draad vast die alles verbindt. Met een stille vanzelfsprekendheid waakt hij over het welzijn van anderen.